Gaztetatik maitatzen ikasi ninduten, gaztetatik nirea zena eta etzena zer zen ondo irakatsi zidaten. Egia da txikitan gora, eta halakoak, funtsean nioena jakin gabe esaten nituela, baina inguruak bazioen, etzen txarra izango… Urteek pentsatzen irakatsi zidaten, nire kabuz ikasi nuen txikitan irakatsitako bidearen zergaitia eta norantza zuzena. Nirea nire sentitzen, nire ikurrak maitatzen ikasi nuen. Dena ederra honaino, baino txikitan korri eginarazten ziguten haiei izua ere galdu nien, beldurra beraiek behar zutela ulertuta… “herri bat zapaldu? ja! kostako zaizue bai!” nioen arro, baina guda batek borraka txiki asko ditu eta batzutan borraka txikiak galdu behar dira guda osoa irabazteko, eta hau galdu dut bai, baina borra asko geratzen da…
Eta hemen nago gaur… ihesi noa, nire herritik at… nire herria defendatzeagatik at… nire maitasun bortitzagatik, bertatik bidaldua.. Baina kanpotik lanean jarraitzeko asmoz noski, lan lasai egin ahal izateko bertatik at… nork ulertu?¿ Nik ez behintzat… Kanpotik etorri eta etxekoa bota dute beste behin ere, beren “De fuera vendran y de casa te echaran” esaldi erabilia berriz ereindarrean jarriz.
Badakit enaizela lehena, ezta azkena desgraziz bere etxea, bere herria, bere jendea defendatzera doana, baino lasai, denak du eta amaiera bat. Eta gurea laster da, bidai honek joan eta etorriko txartela du, eta denak bueltatzean hobe duzue korrika hastea…. Nik txikitan gurasoekin egin ohi nuen gisan, korri, izuz, ihesi….
Herria maitatzen irakatsi zidaten bizitzako irakasle ezberdinek, eta hori kontraesaten saiatu arren beste mila sasiirakasle argi daukat bidea. Argi duzu?? Ba eduki dezazula…
Gero arte maiteño hori… zure kateak askatzeko zerra on baten bila noa… Laster nauzu hemen!! Mantendu zure barne sua, mantendu itzazu bero kanpotarrak, ez dezatela esan otzak garenik beraiekin….