Presik gabeko mundua…

Larrosa ederrenak ere arantza arriskutsuak gorde ohi ditu, bihotzean sartu eta min emateko prest dauden arantz zorrotzak…

Eta kasu horietan norena da errua? Larrosarena? Gehiegi inguratu den bisitariarena? Azken finean biak izan litezke errugabe eta errudun aldi berean, bata bere edertasunaren itzalpean arantz zorrotzak gordetzeagatik eta bestea tonto tonto arriskuen jabe izan gabe edertasunaz gehiegi liluratzeagatik, haratago egon litezken arriskuei so egin gabe.

Hala ere larrosaren edertsuna ez da luzerako izaten, arantzen zorroztasuna eta eragin dezaketen mina, aldiz, luze joan daiteke… luzeegi batzutan… Beraz…

Alelo 334… Horrelaxe izendatu dute gaixoa… 334.en semea, eta dirudienez nahi gabe egindako semea… Niretzat egin ez balute hobea seguruenik…

Horrenbeste burujate sartutako gena madarikatzea besterik ez zait geratzen, ze nire ADNaren frogarik ez dut egin, ezta behar ere, batzuk bakarra omendu dute, beste batzuk batez, besteek bi… baina nik uste gehiago ere izan ditzakedala, eta errekorrak haustea nire nahia ez denez… Frogarik ez!! Une politak ere eskaini dizkidala ezin ahantzi… han eta hemen lore ederretako polenak probatzeko aukera ez baita txarra, baina zein ederra izan behar duen nork bere lore propioa soilik izatea???

Ais… Besterik ezean elkarrekin bizi beharko dugu, beraz Alelo334 , pote bat hartzera??

Hitz maltzurrek kolpe gaiztoek baino min gehiago egin dezaketelako, kontuz esaten duzunarekin eta kontuz jasaten duzunarekin…

“Gure kuadrillan, gure kuadrillan. Gure kuadrillan mozkorrak pranko, ta gañera soltero…”

Halaxe dio abesti herrikoi batek… baina bi gauzak ez ote doaz batera?? mozkorrak normalean soltero izaten dia, ta soleruak normalian mozkorrak. Badakit ez dela beti hola, baino nere kuadrilan analisi hoberik ez nuke aurkituko oraintsen bertan…

Parrandan ere ez do gehiegi begiratu behar gehiengoa mozkor soltero gosetiz beterik dagoela ikusteko, bai mutilen artean (ezagunenak), nola nesken artean ere…

Beraz, abesti hontatik nik hoixen atetzen dut, ne kuadrila ez dela hain atipikoa eta soltero asko alkola uzteko prest izango ginakela neska ear batengatik, jejeje… edo ez???

Oh. Norbaitek badaki abestia guztia nola den, ze bilaka aritu naiz ta estribilo hau bakarrik aurkitzen dut bai ne buru barnean, nola interneten…

Batek a esatean beti azaltzen da b esateko prest dagoen norbait, ez da denbora askorik pasako d esatera agertuko den oportunoa azaldu arte, beste batzuk aldiz, uzten digutenean, ahal dugunean… e esatera ere ausartzen gara, beti ere tentuz, kontuz eta inguruari begira…

Hitzen gudan beti dira hainbat garaileak, ez baitu nork bere burua baino irabazle gehiago ikusten… baina galtzaile izatea ere posiblea da, eta hor egon ohi da koxka, beldurra eta gehiegitan samina… E esatera ausartzen garenetako oro baikaude galtzera destinatuak… a eta b dioten horiek astakeria galanki esanta ere zail izaten dute berena galtzea, baina e diogun horiek aldiz ahari jokoan bezala gure ideien alde buruaz tinko jota ere…

Bizi naizela esateko sartu naiz hona, ia egunero oroitzen dut idatzi beharra dudala, baina idazten jarri naizena bakoitzean hitz itsusiak ateratzen zaizkit, gorrotoz beteak, eta ez da hori presik gaben idazteko hitzen lekua… horretarako kalea nahiago dut…

Besteri gabe jakin bizi naizela eta laster bueltatuko naizela, San Juan botatako hainbat gauzak oraindik garretan diraute, behin horiek hauts bihurtuta hemen izango aniz berriro, hitzen jabe, ideiak lasaitasunez tratatuz eta gauza arraroei buelta ematen…

Alemaniak behingoz irabaziko ote du oraingoan…

Oroitzen dut nola aurreko batean etxebizitzaren arazoarekin bat eginez marraskilo bakartiaren adibidea erabili nuen, bere etxea gainean hartu eta zelairik zelai dabilen nomada gisara.

Gaur aldiz hemen inguruan kabiak egiten hasi diren txoriak ditut ikusgari eta aztergai… Hor dabiltza hango adarrak hartu, besteko goroldia, haratagoko papera… Guk ere berdina egin genezale, baina nun? izango litzake galdera.

Lurralde orok jabe bat dauka eta ezin edonon eraiki… diote legeek. Zergaitik ez gara ba lurraren okupak? Badaezpada gu ere egindako eaikinen okupa… Zein erosoa, gizaki potrosoa…

Txoriek ere askotan kabi humillak dituzte, leku onegiak ere ez dituzte beti topatzen, aizea, ura, bizilagun txarrak… Baina urtero etxe berria eta urtero ikastaro berria, seguru urte bateko akatsa ez dutela errepikatuko ez…

Hor ba nire eskaria, nork lagunduko dit basoko elementuekin nire etxe berria eraikitzen? Lasai ez dut arkitekto beharrik, bi esku besterik ez, oroitu urte bete iraun behar duela eta gaizki aterazkero lasai, ikasiko dut eta urteekin mansio eroso eta bikain bat egiten…

Erakutsi… ez erakutsi… Moztu… Ez moztu… Tapatu, nola tapatu… Zerekin tapatu?

Ia gizon orok urteen poderioz egin beharreko galderak nahi baino lehen iristen dira askotan… Gizartearen iritzien beldur garela diogu askotan, baina normalean segurtasun falta, lotsa eta ez erakartzearen ikara izan ohi dira arrazoiak.

Euskaldunak ez omen gara “koketoak”, ez zera! Ez gaituzue ispilu aurrean ikusten eta! Gero euskaldun planta jatorrak hartzeko berriz deitxuratu, nahita arropa aldrebestu eta orrazkera elantea alde batera eta bestera mugitu ondoren BAI! Orain bai euskaldun peto.

Baina arazoak hor datoz, egun batean desorrazterakoan ilea ez den aragi puska hori ikustean… Destapearen hastapenaz jazotzean… mmmm, eta orain zer?? Kolorante beltza? mmmmmm, ingurukoez tapatu? Eta hor oroitzen dugu denok Anasagasti, eta puf!!! Horrela ez mutil!! Baina moztera ere ausartzen ez, ez ote da ba gehiago nabarituko…

Bizitzaren legeak omen dira, denak behera egiten omen du… batzutan zintzilik geratuz eta bestetan dutxako zuloan behera jausiz… Beraz badakizu gizon, eman destapeari, edo ez eman, baina ez eman PENA!

Eta nik… ilea moztu behar al nuke??? jajajaja

Beti geratuko zaizkigu ilobei erakusteko gaztetako melenen argazkiak…

Igande goizero galdera berbera…

…erantzun ezberdina?

Garai eta une ilunak direlako, herri bat zapaltzen saiatzen air direlako eta inoiz baino kasta gehiago demostratzeko prest gaudelako! Ezingo duzue gurekin, laster gurekin pakea eta askatasuna!

Iritsi da eguna…iritis da hainbestean gertu egondako amaiera… Katuak baino bizi gehiago kontsumitu ondoren badirudi hau dela azkena, bidearen amaiera, bueltarik gabeko bidaiaren azken geltokia… Eta medikuek ez bezela hauek asmatuko dutelakoan nago…
Agur Maria Luisa!!! Eta noizko Goenkaleren azkena? Zu gabe hau ez da berdina izango…

Eta itzalek? Ba ote dute itzalik gure itzalek. Eta itzalen itzalek itzalik?? Nik uste Itzalaren itzala, bere itzalean islatzea earra izando dela, eta hurrengo itzalak?

Mmmmmmmmmm, zenbat itzal maila egongo dira?

Eta itzalek ba ote dute pentsamendurik?

Hala badute zer pentsatzen ote dute gutaz, puff, hainbeste buelta ezertarako…

Atzo 502.en aldiz “El Club De La Lucha” film famatua jarri zuten telebistan eta naiz eta goizaldean izan ezin ikusi gabe geratu. Egia da film hau 10.enean ikustean ere sorpresaz betea dagoela eta atzokoan nire burua bertan erreflexatua ikustea lortu zuten. Amaiera jakinda (pertsona beraren bi pertsonalidadeak direla protagonistak), bi pertsonaien arteko elkarrizketak eta beren arteko akzioak behatzeari eman nion. Eta hara non konturatu nintzen etzela horren berezia gertatzen zena… “Egunez uso, gauez otso” etorri zitzaidan burura.

Pelikulan bi izen erabiltzen ditu pertsonaia nagusiak bere buruaren bi pertsonalidadeak banatzeko eta nik ere antzekoa egiten ote dudan… Egunez nire gurasoek jarritako izen originala eta gauez berriz jendeak horrenbestetan erabiltzen duen izengoiti bitxia… Egunez ez dut oroitzen maiz, maizegi, gauez egindakoa. Eta gauez ez dut jakin nahi ere izaten egunez egindakoa…

Amaieran pertsonai batek bestea hiltzen du, ezinegonak, galderak eta etsipenak bultzata… Ez ote hori nire bide zuzena…

Berriz ere bizitza pelikula batean irudikatua edo pelikula bat bizitzan irudikatua…

- …

Bazkari eta afari pilla dugun egun hauetan, hainbeste botilla ustuko diren egun hauetan, galdera zahar berritu bat dakart ene txoko honetara. Zer ematen digu alkolak guk horrenbeste maitatzeko? horrenbeste desiratzeko edota, horrenbeste behar izateko? Ze azken finean, zertarako horrenbeste ospakizun? Benetan inporta zaigu familiarekin elkartzea eta denak zein zoriontxuak garen ikustea?, edo azken finean urteroko ohituraz, azken mozkorra elkarrekin hartzeko aitzakia besterik ez da?

Nork ez du lotsarik pasa data hauetan beren senitartekoak ezin zutik ibilita ikustean? Bi hitz jarraian esateko arazoekin ikustean? Nik behintzat bai, eta iruditzen zait kontrakoa diona ez dela bere memoriaren jabe… Txikitatik bizitzen dugun zerbait ta eta gure nerabetasuneko fase nagusi den imitismoan hasten gara berdina egiten… Zahartzen joan hala ohitura bihurtzen da eta seguruenik guk berdina egiten bukatuko dugu, baino zergaitik? Ez al dakigu horrela istiluak sortzeko probabilitateak igo besterik ez direla egiten? Ze ondo pasa, bai… baina hurrengo eguneko ajeak? hurrengo eguneko galderak?

Ea hozkailuan nun sartu dezakedan nire ur botilla, horrenbeste alkol botila artean lekurik ez didate eta uzten…

Gaztetatik maitatzen ikasi ninduten, gaztetatik nirea zena eta etzena zer zen ondo irakatsi zidaten. Egia da txikitan gora, eta halakoak, funtsean nioena jakin gabe esaten nituela, baina inguruak bazioen, etzen txarra izango… Urteek pentsatzen irakatsi zidaten, nire kabuz ikasi nuen txikitan irakatsitako bidearen zergaitia eta norantza zuzena. Nirea nire sentitzen, nire ikurrak maitatzen ikasi nuen. Dena ederra honaino, baino txikitan korri eginarazten ziguten haiei izua ere galdu nien, beldurra beraiek behar zutela ulertuta… “herri bat zapaldu? ja! kostako zaizue bai!” nioen arro, baina guda batek borraka txiki asko ditu eta batzutan borraka txikiak galdu behar dira guda osoa irabazteko, eta hau galdu dut bai, baina borra asko geratzen da…

Eta hemen nago gaur… ihesi noa, nire herritik at… nire herria defendatzeagatik at… nire maitasun bortitzagatik, bertatik bidaldua.. Baina kanpotik lanean jarraitzeko asmoz noski, lan lasai egin ahal izateko bertatik at… nork ulertu?¿ Nik ez behintzat… Kanpotik etorri eta etxekoa bota dute beste behin ere, beren “De fuera vendran y de casa te echaran” esaldi erabilia berriz ereindarrean jarriz.

Badakit enaizela lehena, ezta azkena desgraziz bere etxea, bere herria, bere jendea defendatzera doana, baino lasai, denak du eta amaiera bat. Eta gurea laster da, bidai honek joan eta etorriko txartela du, eta denak bueltatzean hobe duzue korrika hastea…. Nik txikitan gurasoekin egin ohi nuen gisan, korri, izuz, ihesi….

Herria maitatzen irakatsi zidaten bizitzako irakasle ezberdinek, eta hori kontraesaten saiatu arren beste mila sasiirakasle argi daukat bidea. Argi duzu?? Ba eduki dezazula…

Gero arte maiteño hori… zure kateak askatzeko zerra on baten bila noa… Laster nauzu hemen!! Mantendu zure barne sua, mantendu itzazu bero kanpotarrak, ez dezatela esan otzak garenik beraiekin….

ez ote da opari bat nire barnetik irteten diren hitz goxo eta ederrak irakurtzeko parada ematea?? Ez ote neikoa irribarre honenetariko batekin zure begiradari erantzutea? Laztan bat, besarkada bat… muxu eder bat… Ez ote opari nahikoak?

Gizarteak berriz ez digu hori irakasten eta hor non bonbardeatzen gaituzten egunero miloika iragarkirekin eta orain gabonak… Animo eta ez egin gastu gehiegi!!!

korrika
oihuka
negarrez
penaz
raro
oldartuta
minduta
eskapo
zugandik
urrunduz
arduratuta
raro
ihes egiteko gogoz

ezin
ziur esan zer edo nola esan barneko hau…
!!

Oraindik ez nago prest horretarako… barkatu

Nire herria, nire auzoa, nire etxea, nire gurasoak, nire mutilla, nire neska, nire kuadrilla, nire lagunak, nire baratza, nire txakurra, nire katua, nire maitea, nire…

eta zergaitik NIRE buruan horrenbeste jabetza?? Ez ote GURE gizartea askatasunaren aldeko?? Argi dago… Posesiboak gara, ezin ukatu GURE munduaren oinarrian NIRE, GURE edo ZURE hitzez beteriko millaka esaldi ditugunik.

Baina zertarako?

Agian hainbatetan eskatzen dugun askatasuan GURE utopia bat besterik ez da… eta agian hortik hasi behar genuke, norbera BERE uste dituen jabetzak inorenak ez direla konturatzen… herria, auzoa, etxea… soilik!